"  Koty dodają energii, prowokują do śmiechu, wspaniale nadają się do przytulania, niemal zawsze są co najmniej śliczne, a czasami wręcz piękne. "  

 

Roger Caras

Felinoterapia wspaniale się sprawdza przy wspomaganiu terapii osób starszych oraz dzieci niepełnosprawnych (zarówno umysłowo jak i ruchowo).

Ma ona zastosowanie w przypadku takich chorób jak:

  • nadpobudliwość,

  • ADHD,

  • autyzm,

  • zespół Aspergera,

  • zespół Downa,

  • zaburzenia zachowania i emocji,

  • zaburzenia lękowe,

  • nieśmiałość i zahamowania społecznie,

  • depresja,

  • choroba Alzheimera,

  • różne inne choroby psychiczne,

  • uszkodzenia słuchu,

  • uszkodzenia wzroku,

  • dystrofia mięśniowa,

  • artretyzm itp."

 

 

- poprawę stanu fizycznego i psychicznego dzieci autystycznych,

- przełamanie barier komunikacyjnych,

- otwieranie się na świat zewnętrzny,

- wspomaganie odbioru bodźców z otaczającego środowiska,

- wpływ na emocje,

- stabilizacja i przywracanie balansu (szczególnie w wypadku obawy przed śmiercią, apatii, rezygnacji, wycofania),

- zniesienie bólu,

- działanie przeciwzapalne (neutralizacja jonów, - poprawa własności pola elektromagnetycznego,

- choroby nowotworowe,

- socjalizacja i integracja,

- wyzwalanie aktywności,

- nauka empatii,

- socjalizacja,

- relaks,

- polepszenie efektywności współtowarzyszących terapii

- redukcja złości u osób z problemami psychicznymi,

- łagodzenie uczucia samotności,

- poprawia komunikację werbalną i niewerbalną,

- redukcja stresu i napięć,

- umożliwia samorealizację,

- polepszenie koncentracji,

- stymulacja zmysłu słuchu i dotyku,

- nauka tolerancji.

Do kogo kierujemy zajęcia z felinoterapii? 

Na co wpływa felinoterapia?